42

Askerliğinin 17. ayına girdiğinde 16 ayda terhis olunacağı haberlerinin balon olduğu anlaşılmıştı. Zaten askerliğe başlarken "18 ay" diye başlamıştı. Yani işin nominal süresi zaten 18 ay'dı. Uçurulan "erken terhis" balonlarının hiç birine inanmamış, hiç birine kendini hazırlamamıştı.

Uçurulacak başka balon kalmayınca bu sefer birileri "bu dönem uzatılacakmış, 24 ayda terhis olacakmışız" diye bir balon uçurdular.

Öyle olmadı. 17. ayın sonlarına yaklaşıldığında normal terhis olacakları duyuruldu. Kullanmadığı izinler dikkate alınarak 18.ayın ilk günlerinde Erzurum Askerlik Şubesi ile ilişiği kesildi, askeri elbiseleri çıkardı, "sivil"leri giydi, uçağa bindi Ankara'ya döndü. 1979'un sonlarıydı.

Askere gitmeden önce, "Kalite Makina Sanayi ve Ticaret A.Ş."deki çalışmalarından vardığı sonuç şu idi: "Çok çalışarak çok para kazanılmaz". Öyle ya, bir sene boyunca hafta sonları dahil gece gündüz çalışmıştı, şirkette daha önce bir düzine insanın yaptığı yöneticiliği yalnız başına yapmıştı. Okulda öğrenmiş olduğu her şeyi uygulamıştı, ona rağmen şirket batmıştı. Hem de şirket batarken neredeyse onu da alaşağı ediyordu ki "killer instinct" ile yaptığı birkaç manevra ile kendini kurtarmıştı. Üstelik bir de batık paradan gıcır gıcır BMW 320 parası çıkarmıştı bu işten (bakınız ikinci kitabım "Dost Raflara"). Yok, sanayide çalışmak istemiyordu "artık".

Ticaret yapacaktı. Çok para kazanacaktı. Etrafında çok para harcayan herkes ticaret ile iştigal eden kimselerdi. Demek ki o da ticaret yapacak, böylece çok para kazanacaktı.

Çok para harcayan herkes'in aslında ille de çok para kazanmadığını, veya kazandığını ticaret'ten kazanmadığını, kimisinin hazırda parası, kimisinin hazırda geliri, kimisinin de hazırda ikisi birden olduğunu, ayrıca ticaretten para kaybedenlerin ortalıkta gözükmediğini, gözükmediklerinden de kendisinin onları hesaba katmadığını, ticaretten para kazananın para kaybedenden az olduğunu, hele ki doğru düzgün iş yapmak kaydıyla bu dengesizliğin daha da dengesizlik halinde olduğunu anlaması için bir sene kadar ticaretin çeşitli şekillerinde kendini yıpratması gerekti.

1980'in sonlarında bir karar daha verdi: Yön değiştirmek için elinde avucunda ne varsa her şeyi kaybetmeyi beklemeyecekti. Ticaret yapmak istemiyordu "artık". Elinde iyi bir diploma vardı, mühendislik yapacaktı. Mühendisliği de Ankara'da yapmayacaktı. Ankara'yı terk edecek, sanayi'nin sanayi olarak yapıldığı bölgelerden birine gidecekti.

Ve sonunda İzmit'e gitti. İzmit'te işe başladığının haftasında Otel Altınnal'ın barmeni Arif'in şaşkın bakışları arasında onbilmemkaçıncı Binboğa-Limon dublesini içerken "ben şimdi buralara gelmekle iyi bir halt mı ettim??" diye düşünüyordu.