Balat'taki köftecinin oğlu Osman
beş yaşında, güleç,
tertemiz yüzlü.
Osman, babasının pişirdiği köfteleri
Bizlere yalan yanlış servis yaparken
Babasına "ben de köfte yemek istiyorum" diyor.
Benim önümdeki köfteden veriyorum, almıyor.
Babasına bakıyorum, adam renk vermiyor
Ama sonuçta ızgara boşalıyor ve bos kalıyor
Osman'a köfte, en azından biz oradayken, yok.
Dükkandan çıkarken Osman'ın başını okşuyorum,
babasına bakıyorum, adam yine renk vermiyor.
Üzülüyorum, içim rahatsız.
Aklıma daha iyi birşey gelmiyor,
çıkıp gidiyorum
Osman o gün köfte yiyebildi mi
bilmiyorum.

TU
11/00