Mangal Reloaded

Efendim, her ne kadar piyasada tüp gazlı mangallar cirit atıyor olsa da bendeniz iflah olmaz bir odun kömürü mangalcısı olmayı inatla sürdürüyorum. Kendisi bir "tüpgazlı mangalcı" olan Sinan (Terek '80) benim mangal hazırlığında uzun konçlu eldivenlerle çam kozalaklarını piramit gibi "bina" edip elleme kömürleri güzeeelcene piramitciğimin yan taraflarına yaslamamı ve daha sonra çırayı (hakiki çıradan bahsediyorum, petrol artığından yapılma o beyaz küpleri demiyorum) tutuşturup mangalı "fayrap" ettikten sonra rahmetli amcamın icadı "konik baca" (süper bir ekipmandır, isterseniz faydalarını beş sayfa halinde özetleyebilirim)' yı mangalın üstüne yerleştirişime çok gülüyor ve aleni olarak benimle dalga geçiyor ama olsun, ben mangal'ı halen odun kömürü ilen ş'ediyorum.

Benim gibi odun kömürü kullananlar bilir, mangal ateşinin "orta"sını bulmak güçtür. Közü çok yaparsınız, ilk pişirdiğiniz birkaç parti kömür olur, "bunlar biraz fazla pişti" diye pis pis sırıtarak müşterilere yutturmaya çalışmak durumunda kalırsınız, közü az hazırlarsınız, bu sefer de köz'ün ömrü yetmez.

Bahsettiğim mahsurların ikincisi pek başıma gelmez, "bolbol"cu bir insan olduğumdan yaktığım mangal'ın közü bol olur. "Harlı ateş" neticesi yakma, ve damlayan yağ'ın alev alması, böylelikle pişirilmeye çalışılanın "garantili" şekilde kömürleşmesi gibi sorunları ızgarayı yükseltmek suretiyle halletmeye çalışırdım, ancak son bir seneden beri çok daha iyi bir yöntem geliştirdim:

Annemin rahmetli babasının Kastamonu'da Honsolar mahallesinde ahşap, cumbalı bir evi vardı (ev halen duruyor), mutfakta kocaman bir kuzine, ana salonda ise dev bir soba vardı. Akşamları tüm ev halkı bu dev sobanın etrafında oturur, odaya yatmaya çıkacak olan ise her yatak odasında bir tane bulunan çift kulplu yuvarlak mangalı alır gelir, sobadan bir miktar közü mangalın içine koyar, üzerini de mutfaktaki kuzineden kül ile örterdi. Üstü kül ile örtülü köz, yatak odasını sabaha kadar ısıtırdı.